سيد ميرزاحسين احساني.

با وجود اينكه از عمر دموكراسي نوپاي افغانستان چندسالي نمي گذرد و مردم پس از سالها جنگ و خونريزي و استبداد اين فرصت را يافته اند كه خودشان سرنوشت خويش را تعيين و رييس جمهور كشورشان را بطور مستقيم انتخاب نمايند با اين حال پس از پايان اعلام نتيجه مقدماتي انتخابات رياست جمهوري مشخص شد كه تنها 38 مميز70 درصد واجدين شرايط رأي دهي بر سر صنوقهاي رأي حضوريافته اند كه البته با توجه به پر شدن صندوقهاي رأي در برخي از ولايات در خانه هاي واليها و قومندانان امنيه و رأي دادن چند باره خيلي از رأي دهندگان با كارتهاي متعدد و رأي دادن افراد زير 18سال در برخي حوزه هاي رأي، آمار واقعي مشاركت مردم در پروسه انتخابات بسيار پايين تر از ميزان اعلام شده است.

       سوالات زيادي اذهان مردم و آگاهان جامعه را به خود معطوف نموده است كه علت عدم استقبال مردم از پروژه انتخابات و عدم مشاركت گسترده مردم در پاي صندوقهاي رأي چيست؟ آيا مردم از دموكراسي خسته شده اند يا به سرنوشت خويش اهميت نمي دهند و براي شان فرق نمي كند كه چه كسي بر سرنوشت آنها مسلط باشد؟ يا رأي خويش را بي تأثير و نتيجه انتخابات را از قبل مشخص شده مي‌پندارند؟ آيا نا امني و تهديد طالبان موجب استقبال كمتر مردم از شركت در انتخابات شد؟ و يا اينكه عدم استقبال مردم در واقع يك نوع اعتراض به عملكرد نا موفق دولت در هفت سال گذشته بوده است؟